Tekst eerste luitenant Wouter Helders
Foto Archief Mediacentrum Defensie

Klimteam NLDA bedwingt bijna zesduizend meter hoge Kilimanjaro

In de Pijler van april stond het verhaal van bergbeklimmer tweede luitenant Wouter van Zwieten en zijn voorbereidingen op de bestijging van de Kilimanjaro. In juli begon hij samen met 17 anderen aan de monstertocht. Hier volgt zijn relaas.

Voor even was de top van de Kilimanjaro, de hoogste berg van Afrika, van hen. Ze trotseerden hitte en kou, passeerden vijf klimatologische zones, streden met blaren, spierpijn en hoogteziekte en leefden op een dieet van pap en rijst met kip. Maar ze haalden het. Na 7 dagen klimmen lieten 17 klimmers van de Nederlandse Defensie Academie hun vaandel wapperen op het dak van Afrika. 

Kili

‘Mensen hebben zichzelf overstegen’

“Op het moment dat je op de top staat, vergeet je alle pijn en ongemakken”. Tweede luitenant Wouter van Zwieten glimlacht als hij terugdenkt aan de tocht. “Het fysiek afzien, de teamgeest. Ik vond het heerlijk.” De bergsportenthousiast en initiatiefnemer van de tocht droomt ervan de ‘7 summits’, de zeven hoogste bergen van de verschillende continenten, te beklimmen. Eerder bedwong hij al de Russische Elbroes, een ‘pukkel’ van ruim 5600 meter hoogte. Nu de Kilimanjaro binnen is, richt hij zijn blik alweer op de volgende uitdaging: Mount McKinley in Alaska. Van Zwieten: “Die kan ik hopelijk volgende zomer van mijn lijst afstrepen.” 

x
Kili
Kili
Van Zwieten (midden) geniet met de andere klimmers van een welverdiende Cola na terugkeer bij Mweka Gate.

Ultieme test

 “De Kilimanjaro is makkelijker begaanbaar dan de andere 6 summits. Klimmen is vrijwel niet nodig”, legt Van Zwieten uit. Omdat het grootste deel van de tocht lopend gedaan kan worden, kunnen fitte mensen met weinig klimervaring de tocht ook maken. Ideaal dus voor een groep cadetten (en begeleiders) van de Nederlandse Defensie Academie (NLDA). Van Zwieten, die hoopt dat in de toekomst vaker dergelijke ‘ oefeningen’ georganiseerd kunnen worden: “Met ingrediënten als teamwork, marsvaardigheid, drilmatig werken, contact met andere culturen en doorzettingsvermogen is de beklimming een uitstekende test van militaire vaardigheden.”  

Kili
Paarse lippen door zuurstoftekort.

Drukcabine

Maar met ruim 40 procent uitval onder de reguliere klimmers, is ook de Kilimanjaro geen eitje. Om de savanne, jungle en kale maanlandschappen succesvol te doorkruisen en zich te wapenen tegen de grote hoogte, bereidden de NLDA-klimmers zich dan ook lang voor. Van Zwieten: “We hebben maandenlang wekelijks ‘gemarst’, deden een lang weekend bergtraining in Bad Reichental in Zuid-Duitsland en brachten een bezoek aan het Centrum voor Mens en Luchtvaart. In de daar aanwezige hypobare kamer konden de klimmers ervaren hoe het is om in een ijle atmosfeer te werken.” 

Kili
Op dag 4 begonnen de meeste klimmers het zwaar te krijgen.

Hoogteziekte

Ook zelf kwam de groep niet geheel ongeschonden uit de strijd. Niet iereen haalde de top. “Je weet pas echt hoe je reageert op hoogte, zodra je er langere tijd mee geconfronteerd wordt”, weet Van Zwieten. "Zo had één van de klimmers de laatste dag zo’n last van hoogteziekte dat hij helaas moest afhaken. Ook werd een klimmer gebeten door een insect of slang. Hij had een nare plek op zijn onderbeen, die nu wordt behandeld.”  

Kili
Een dieet van pap, kip en rijst bracht de klimmers naar de top.
Kili

Grote Shock

De mannen en vrouwen kwamen dan ook goed beslagen ten ijs. Er waren wat loopkwaaltjes als blaren en spierpijn, maar pas op dag vier begon de berg echt zijn tol te eisen. Na een klim naar de ‘lavatower’, een immense stenen schoorsteen op 4600 meter hooe, sloegen zuurstoftekort en vermoeidheid toe. Toen bovendien later in het kamp duidelijk werd dat een Russische bergbeklimmer overleden was, werd de groep met de realiteit geconfronteerd. “Dat was voor iedereen een grote shock. We waren pas net over de helft en waren al best moe. Dan is de berg op z’n gevaarlijkst. Je moet scherp blijven.”   

Kili

Leiderschapslessen

Zelf had Van Zwieten weinig last van blessures. Hij was goed getraind en kan naar eigen zeggen goed tegen ijle lucht en de effecten daarvan. Wel voelde hij af en toe de last van het leiderschap zwaar drukken. “Ik voelde me verantwoordelijk. Ging het wel oké met iedereen? Waren er geen problemen? Ook het voortraject was erg leerzaam. Coördinatie, plannen, overleggen en briefen; het waren allemaal nuttige leiderschapslessen.” Het mooiste moment was voor Van Zwieten letterlijk het bereiken van de top. Maar ook uit de groep putte hij veel energie: “Mensen hebben zichzelf overstegen, grenzen verlegd en doorgezet. Dat was prachtig.”   

infographic kilimanjaro2